it’s been a long time na din…
April 28th, 2006 by alma-pacitahmm, matagal na din nung huli akong mag blog ha? mejo kinalawang na ata isip ko, hehe.. sa totoo lang, masaya magblog lalo na pag madami kang gustong sabihin.. parang exercise na din sa isip natin lalo na ngaung bakasyon na walang ginagawa maxado.. pero sa totoo lang minsan, me mga times na madami kang gustong sabihin din na di mo naman basta masasabi lang.. ung mga tipong, sa CLOSE friends mo lang masasabi.. at hindi basta masasabi sa iba.. bakit? hmm, SIKRETONG MALUPET!!!!
ngaun, bakit ko ba naisipang iblog ito? hmm, la lang, la na ko maisip eh, charing! la naman, naalala ko lang ung isa kong close friend na super napagsabihan ko ng lahat ng naiisip ko kahit feeling nya hindi.. nakakamiss ang luko loko! hehe, kelan kaya uli kami magkikita? nyweiz, aun nga.. actually, mejo nakalimutan ko n nga un eh, lam mo un, para d mo na maxado mamiss? pero kagabi, ung katxt ko, aun, nagtext ng quote na di naman sinasadyang, uhm, last quote and message na sinend ni best friend sa kin.. hays, dun ko narealize na di talaga ganon kadaling kalimutan ang mga taong alam mo, at alam mong alam din nya, eh nag-iwan ng mark sa isip at puso mo.. parang tattoo na permanent, d lang basta henna na matatanggal din later on.. hehe, tingnan mo nga, pati pa naman un naalala ko pa? aus!
at dahil la ako maisip maxado, naisipan ko lang naman na ishare sa inyo lahat (hehe) ang ilan sa mga pinagsamahan namin at ilan sa mga natutunan ko sa kanya. ang best friend na sinasabe ko ay alang iba kundi c Rogene, Roge as we call him… nakilala ko xa after ng huling pt sa esps nung first year, la naman, me pinakuha lang ung teacher namin sa kanya.. sya naman, kilala na daw nya ako matagal na, or at least nung mula nung first year.. ayon sa kanya ang first encounter namen eh, nung first year recognition, in an effort na magkakilala kami, nagtanong sya sakin kung saan next na pupunta, and unfortunately, ang sagot ko daw is "pif, d b napraktis na natin yan?" haha, sa totoo lang, di ko na matandaan un, at di ko matandaang na sinabihan ko xa ng ganun, actually, di ko nga matandaang nakausap ko sya noon, in short, di ko xa napansin noon…
then, pagdating ng third year naging classmates kami.. pagpasok daw nya ng room, para daw xang nafreeze ng malaman nyang klasmeyt nya ako.. para daw kasi xang natrauma sakin nung first year(OA!). pero still, tnry daw nyang makipagakaibigan sa kin dat year and well, it came out really well.. di ko na matandaan kung paano kami nging close or how kami nging friends in the first place.. basta alam ko after that, i knew, i found another true friend in him. tanda ko pa nung una nyang sinabe sakin ung kowt na un, parang ganito, it’s better to have a single true friend than many best friends, because not all best are true but all true are best… and well, totoo un… tatlo kaming mgkakaibigan dat tym, ako, xa, and justine.. dahil sa kanya, natuklasan kong masarap palang tumambay sa library, makipagminggle sa iba ibang tao, at higit sa lahat mga bagay bagay tungkol sa ating relihiyon..
naging classmates kaming tatlo hanggang fourth year, kahit na mejo nagkalamat ang pagkakaibigan nila ni justine, i was really glad ng maayos un, kahit feel ko huli na yun.. mejo lumaki ang circle of friends namin at lalong naging masaya.. totoo, masaya ang fourth year, siguro dahil na din sa palagay ko naspend namin ang bawat oras na magkakasama kami ng masaya at me kabuluhan..
isa sa mga pinakagusto kong natutnan sa kanya is ang pagcocompare sa mga tao.. dati kasi, madalas kong xnxbe sa kanya na para syang si jo anne na best ko mula pa ng elem. ang point nya, kasi kahit gaano kalaki ang resemblances ng characters ng dalawang tao, magkaiba pa din sila.. and baka wala na ko maisip kundi ang pagkumparahin ang pagkakatulad at pagkakaiba nila, and baka di nya daw mameet ung expectations ko… puro baka d b? pero i think he has a point, at pinaalala nya un sakin. pano? basta… kaya, uhm, dun sa taong nacompare ko naman sa kanya.. sorry, baka mamaya, isip mo, maxado na kita nacocompare.. tsuri..
then graduation na, nakakalungkot kasi, literally, magkakahiwalay na kami.. nga pala, magpapari ang luko lukong un.. nakaktuwa d ba? pramis pa nga non samin, pag knasal daw kaming mga kaibigan nya, sya daw ang magiging pari, how nice.. sbe nga ni pau, sigurado pag dating ng time na un, grabeng kwentuhan ang mangyayari.. haha. ewan ko, baka maiyak pa ko.. iniisip ko lang, buti kung maalala pa nya ako.. 15 years xa sa loob ng seminaryo, alang dalang kahit anong pic na magpaparemind sa min.. pero sana wag nya kami makalimutan noh? gagalit ako, tapos di na kami bati pag nagkataon, hmp! hehe..
final message para kay roge, oi, kung sakali mang mabasa mo ito, aba, maiyak ka.. haha, basta, tandaan mo, di kita malilimutan, di ka namin malilimutan, gaya ng sbe mo sa huli mong message sakin, kasama ka na sa bumuo ng pagkatao ko.. lagi kitang maalala ngaun, bukas, at magpakailanman(ew, corny, hehe) mamimiss kita, basta galingan mo jan sa loob, at alam mo namang nasa likod mo lang ako.. salamat sa lahat at patawad sa lahat ng kakulitan ko at pakikipagpilosopohan ko sau…
hay, grabe, tingnan ko lang kung sino ang makapagtyagang magtapos nitong ibnlog ko.. hehe, di ko narealize, ang haba na pala.. at least napatunayan ko na di pa naman mxdo nakakalawang ang aking mind, hehe!
chao!
